فیلمنامه‌ی غریزه که با همکاری نیما نادری به نگارش درآمده، یک ملودرام عاشقانه را در بستر نوستالژیک دهه‌ی ۴۰ روایت می‌کند. این فیلم به جای پرداختن به عشقی ایده‌آل، به عمق احساسات، هیجانات و پیچیدگی‌های غرایز انسانی در سنین نوجوانی می‌پردازد. این نگاه واقع‌بینانه و کمتر دیده شده، یکی از نقاط قوت اصلی فیلم است.

فضای فیلم، فضایی شاعرانه و خیال‌انگیز است که با اتفاقی تلخ، مسیری غیرمنتظره را برای شخصیت‌هایش رقم می‌زند. گره دراماتیک اصلی فیلم نسبتاً دیر آغاز می‌شود تا مخاطب ابتدا با فضای رویاگونه و آرام عشق نوجوانان آشنا شود و سپس، با اتفاق تلخ پایانی، تأثیر شوک‌دهنده آن عمیق‌تر گردد. این تکنیک، مخاطب را به درک بهتر شخصیت‌ها و بلوغ اجباری آن‌ها در ادامه داستان یاری می‌رساند.

تولید فیلم غریزه نیز خود داستان دیگری دارد. این فیلم به عنوان یکی از پرهزینه‌ترین و پرلوکیشن‌ترین آثار بخش خصوصی شناخته می‌شود که در نقاط مختلفی از جمله منجیل، رودبار و قزوین فیلمبرداری شده است. این تنوع لوکیشن‌ها و دکورهای دقیق، به فضاسازی هرچه بهتر فیلم کمک کرده و مخاطب را به طور کامل در اتمسفر دهه ۴۰ غرق می‌کند.
نگاهی به کارگردانی سیاوش اسعدی و سبک او

سیاوش اسعدی در چهارمین تجربه کارگردانی خود، بلوغ و تسلط خود بر ابزارهای سینمایی را به نمایش گذاشته است. منتقدان معتقدند که غریزه کامل‌ترین فیلم در کارنامه اوست و نشان‌دهنده پیشرفت چشمگیر وی در مقایسه با آثار قبلی همچون “حوالی اتوبان” و “درخونگاه” است. او توانسته است با کارگردانی سنجیده و فکرشده، ساختاری کلاسیک و استاندارد را دنبال کند.